Kooperatif Olmadan Çiftçi Ayakta Kalamaz
Mersin'de çiftçinin en büyük düşmanı ne kuraklık, ne don, ne de hastalık.
En büyük düşmanı yalnızlığıdır.
Çiftçi tek başına.
Tarlada tek başına, pazarda tek başına, bankada tek başına.
Tek başına gübre alıyor, pahalı alıyor.
Tek başına ürün satıyor, ucuza satıyor.
Tek başına ihracat yapamıyor, tek başına depolayamıyor.
İşte kooperatif tam bu noktada devreye giriyor.
Kooperatif demek, güç birliği demek.
100 çiftçi bir araya gelirse, gübreyi toptan alır, yüzde 30 ucuza alır.
Mazotu toplu alır, ilacı toplu alır.
100 çiftçinin ürünü birleşirse, kamyon dolar, nakliye ucuzlar, alıcı ayağına gelir.
Ama bizde kooperatif denince akla hep kötü örnekler geliyor.
Bir zamanlar kurulan, birilerinin cebini dolduran, çiftçiyi borçlandıran yapılar... Haklısınız.
O kooperatif değildi, tabela kooperatifiydi.
Gerçek kooperatif şeffaftır.
Kasası açıktır, yönetimi seçimle gelir, karı üyeye döner.
Avrupa'da çiftçi böyle ayakta.
Hollanda'da, Danimarka'da, İspanya'da çiftçi kooperatifsiz bir adım atmaz.
Sütü, eti, zeytinyağını kooperatif işler, markalar, ihraç eder.
Bizde ise çiftçi, ürününü tüccarın insafına bırakmış.
Tüccar "bugün fiyat bu" diyor, çiftçi kabul etmek zorunda kalıyor.
Mersin'de her mahallede, her köyde güçlü bir kooperatif kurulsa...
Soğuk hava deposu olsa, paketleme tesisi olsa, kendi markasıyla markete girse...
O zaman çiftçi fiyatını kendisi belirler.
Unutmayın, bir elin nesi var, iki elin sesi var. Tek başına çiftçi tüccara yenilir, ama birleşmiş çiftçiyi kimse yenemez.
Kooperatif lüks değil, çiftçi için artık bir yaşam meselesidir.
