Mersin’de Çiftçi Neden Kazanmıyor?
Mersin Türkiye'nin tarım ambarıdır. Limon, portakal, muz, çilek, domates, zeytin, avokado...
Yok yok.
Ama gelin görün ki, en çok üreten Mersinli çiftçi, en az kazanan da o.
Neden mi?
Çünkü çiftçi üretiyor ama fiyatını başkası belirliyor.
Mersin'de limon dalında 3 lira, İstanbul marketinde 50 lira.
Aradaki 47 lira kimin cebine gidiyor?
Aracı, nakliyeci, halci, marketçi...
Çiftçiye kalan sadece yorgunluk.
Girdi maliyetleri ise almış başını gidiyor.
Mazot, gübre, ilaç, sulama elektriği, işçi yevmiyesi...
Bir dönüm domatesin maliyeti 40 bin lirayı geçti. Çiftçi borçla ekiyor, borçla biçiyor.
Banka kredisi, tarım kredi borcu, esnaf borcu... Hasat gelmeden borç kapıya dayanıyor.
Bir de plansız üretim var.
Bu yıl limon para etti diye herkes limon dikiyor. Seneye herkes aynı ürünü çıkarınca fiyat yerle bir oluyor.
Devletin üretim planlaması yok, çiftçi de komşusuna bakıp ekim yapıyor.
Soğuk hava deposu yok.
Ürün dalında beklemez.
Toplayacaksın, hemen satacaksın.
Alıcı da bunu biliyor, fiyatı düşürüyor.
Çiftçi mecbur satıyor.
Kooperatif desen, kağıt üzerinde var.
Gerçekte yok.
Çiftçi tek başına, pazarda tek başına, ihracatta tek başına.
Çözüm zor değil.
Üretici birliği güçlenmeli, kooperatifler depoyu, paketlemeyi, ihracatı kendi yapmalı.
Devlet, girdiye destek vermeli, taban fiyat açıklamalı.
Mersinli çiftçi çalışkandır, toprağı sever.
Ama sevgi karın doyurmuyor.
Çiftçi kazanmazsa, yarın bu toprakları ekecek kimseyi bulamayız.
